Marie-Rose Morel: een rechtvaardigheidsgevoel zo groot als een kathedraal

Het bericht was aangekondigd en dus verwacht. Maar toen het dan toch kwam stond de wereld stil. Want ze moest te jong gaan, te vroeg gaan, en de leegte die achterblijft is te groot…

Marie-Rose Morel wandelde mijn leven binnen in leren broek en hoge hakken toen we in 2004 allebei verkozen werden in het Vlaams parlement, op de grote sympathiegolf die Vlaanderen overspoelde na de schandalige veroordeling van het vroegere Vlaams Blok in Gent. Onze argwaan was wederzijds: als Vlaamsnationale militante hardliner uit Borgerhout had ik weinig op met Aardbeiprinsessen, en voor haar was ik het zwarte beest dat Humo en De Morgen verzonnen hadden in een mislukte wanhoopspoging om de VB-overwinning tegen te houden.

Het klikte binnen de paar weken. Marie-Rose bleek een indrukwekkende persoonlijkheid, die ook op fractievergaderingen haar standpunt consequent durfde verdedigen. Ze was een overtuigde Vlaamsnationaliste, die de vrijheid van de Vlamingen voorop stelde. Ze deed om 19 uur een praatje met een minister en om 20 uur even graag een praatje met militanten aan de toog. Ze was onvermoeibaar: geen afdeling of vereniging nodigde haar tevergeefs uit. En vooral: ze had ‘het’, dat ongrijpbare ‘charisma’ dat het verschil maakt tussen een goed politicus en een toppoliticus.

Ik herinner me hoe ze voor een zaal in Schoten in haar gedreven, heldere stijl uitlegde waarom de Vlaamsnationalisten gelijk hebben en dat ik staande achterin de zaal dacht: mensen, wat een talent. Ik herinner me ook levendig hoe we samen op Voorpost-betoging trokken: ik net zoals zowat 300 andere mannen met legerlaarzen en parkajas, zij op elegante laarsjes en in een fluo-oranje skivest. Marie-Rose imiteerde niemand, Marie-Rose was Marie-Rose.

Onze samenwerking zou nog steviger worden in de Vlaams Belang-vakbondscel. Samen met de hulp van vele medewerkers en parlementsleden (Ceder, D’Haeseleer, Vissers) boden we hulp aan uitgesloten Vlaamsnationalisten en legden we de wanpraktijken van de drie monopoliebonden bloot. Ik zocht dossiers juridisch en politiek uit, Marie-Rose koos de aangewezen politieke actie en legde de journalistieke contacten. Die combinatie werkte: Met vele persartikelen en zelfs het afdwingen van een wetswijziging – tegen de fraude in de door de bonden mee bestuurde Fondsen voor Bestaanszekerheid – behaalde de vakbondscel resultaten die in het VB zelden gezien zijn.

Maar geleidelijk aan leerde ik dat Marie-Rose het eigenlijk niet daarvoor deed. Ze deed het in de eerste plaats voor de mensen, voor ‘haar’ uitgeslotenen zoals zij hen noemde. En ze deed dat vanuit een fundamenteel rechtvaardigheidsgevoel: ‘haar’ uitgeslotenen waren onrechtvaardig behandeld door de vakbonden, en dus moest die onrechtvaardigheid ook bestreden worden.

Daar ligt ook de oorzaak van vele problemen binnen Vlaams Belang. Er werden haar ten onrechte allerlei motieven toegeschreven: ijdelheid, ambitie… In werkelijkheid was haar grootste drijfveer haar grote en edele rechtvaardigheidsgevoel, zo groot als de kathedraal waarin we zaterdag afscheid van haar nemen . Onrechtvaardigheid moest hier en nu bestreden worden: bij de vakbonden, maar ook in de eigen partij; in de politieke lijn, maar ook bij de financiële uitgaven of de lijstvorming. Is dat verkeerd? Ik denk het niet. Als rechtvaardigheid niet je streefdoel is in de politiek, wat is het dan wel?

Afscheid nemen van Marie-Rose is afscheid nemen van een unieke vrouw, die nog een heel leven voor zich had. Begrijpen kan een mens zoiets niet. Men kan alleen aanvaarden, en proberen dankbaar te zijn voor de tijd die men met haar heeft mogen doorbrengen. Vaarwel, Marie-Rose, en binnenkort zingen we op het Zangfeest ook voor jou weer het oude, maar ware lied: ‘als gij morgen valt, en ik blijf alleen, kameraad, ‘k blijf trouw, en ik vecht voor twee…’ Tot rechtvaardigheid voor Vlaanderen en de Vlamingen in jouw lijn bereikt zijn. Vaarwel, Marie-Rose, rust in vrede bij die anderen die ons dierbaar waren en je zijn voorgegaan.

Rob Verreycken, 10 februari 2010

Foto van ons 'Vakbondsontbijt' in het Vlaams parlement:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met Marie-Rose en Voorpost op stap in Waterloo en Sint-Genesius-Rode:

Comments

[Geplaatst door: john Wolf]

Dag Rob,
Mooi geschreven ,voor mij is het de zoveelste persoon op korte tijd die afzwaait,en het is steeds weer de shock van de herinneringen die als een ijzeren mantel over je vallen,ik heb nu al acht jaar geleden mijn vrouw zaliger ook moeten afgeven ik kan er dus van meepraten.
wat mij het meest irriteert is de recuperatie van de linkse hypocriete meute in de "correcte" media(lees beerput)om het VB te beschadigen,hierbij vieren leugens ,en ziekmakende veonderstellingen hoogtij !
Ik was de man die soms haar auto moest parkeren als ze niet zeker was dat ze -vooral in nauwe parkings-de lak er niet ging afrijden.
Ik heb haar nog gesproken op de boekenbeurs,gedreven,breed lachend,en vooral gehaast ,want daar moest gesigneerd,ginder een intervieuw,en wat verder nog wat vrienden groeten
ik dacht,oef ze is erdoor, het gaat prima,helaas only the good die young,
tot Zaterdag

[Geplaatst door: Pieter van Boxel]

Rob,

Je hebt haar practig omschreven!

En, als ik je bij de vakbondscel met iets kan helpen, laat het gerust weten. We moeten de strijd van Marie-roste tegen de onrechtvaardigheid bij de vakbonden, zeker verder zetten.

[Geplaatst door: casino spelen]

wat mij het meest irriteert is de recuperatie van de linkse hypocriete meute in de "correcte" media(lees beerput)om het VB te beschadigen,hierbij vieren leugens ,en ziekmakende veonderstellingen hoogtij Ik was de man perish soms haar computerized moest parkeren als ze niet zeker was dat ze-vooral in nauwe parkings-de lak er niet ging afrijden.