Gisteren werd de jaarrekening 2010 van het OCMW Sint-Niklaas voor het eerst voorgesteld aan de OCMW-raadsleden. De resultaten zijn rampzalig: de uitgaven van het OCMW benaderen voor het eerst in de geschiedenis de 50 miljoen euro (2 miljard oude BEF). Het tekort loopt op naar 14 miljoen euro, een stijging met 40% tegen 2007, het eerste jaar van deze bestuursperiode. Dat tekort moet door het stadsbestuur bijgepast worden met 12 miljoen euro, op te hoesten door de belastingbetaler.
Belangrijkste oorzaak van de kostenstijging is de explosie in de sociale uitkeringen: van 6 miljoen euro in 2006 naar 9,2 miljoen euro in 2010, een stijging met 50%. Dat is een gevolg van de toevloed van nieuwe immigranten, asielzoekers en geregulariseerden; al 70% van de uitkeringstrekkers in Sint-Niklaas is nu allochtoon.
Deze toevloed is een gevolg van de sinterklaaspolitiek van CD&V en SP.a. Vorige week nog beslisten zij een installatiepremie van 1000 euro toe te kennen aan een asielzoeker, ook al is dat wettelijk niet verplicht. Deze installatiepremie werd door CD&V en SP.a vrijwillig gegeven om ervoor te zorgen dat de asielzoeker boven op zijn leefloon van 770 euro per maand ook nog een Vlaamse huursubsidie van 200 euro per maand kan krijgen. CD&V en SP.a kiezen ervoor het maandinkomen van deze nieuwe asielzoeker, 970 euro, daarmee hoger te maken dan het gemiddelde pensioen van een Vlaming (925 euro); geen wonder dat nieuwe allochtonen blijven toestromen… SP.a'er Kris Van Der Coelden vindt dat beleid correct, CD&V-voorzitter Jef Foubert is trots op dit resultaat en noemt zichzelf fier 'de meest linkse CD&V'er van Vlaanderen.'
De belastingbetaler is de dupe. In Sint-Niklaas betaalt elke inwoner nu al 120 euro per jaar enkel voor de sociale uitkeringen; dat is dus al 480 euro per gezin van vier.
Mijn reactie daarop is: ‘ Het Sinterklaasbeleid van SP.a en CD&V in de OCMW-raad moet eindelijk stoppen, Sint-Niklaas kan niet het OCMW van de ganse wereld zijn. De oplossing is een kordate toepassing van de wet: weigering van uitkering bij gebrek aan werkbereidheid, enkel uitkering van wettelijk verplichte uitkeringen, en strenge controle op fraude. In Mechelen slaagt men erin het aantal leefloontrekkers te doen dalen, waarom zou dat niet in Sint-Niklaas kunnen?’