Over Rob Verreycken

Beste lezer, welkom op mijn website! Ik schrijf deze tekst niet omdat ik mezelf zo bijzonder vind, wel omdat er op het net nogal wat flauwekul over mij te vinden is. Dus, even wat juiste informatie…

 

 

Ik groeide op in de straten van Borgerhout, deelgemeente ('district') van Antwerpen. Mijn vader, Wim Verreycken, was rond 1978 één van de mede-oprichters van het Vlaams Blok, en ook mijn moeder Hilde Waegemans was (en is) actief in de Vlaamse beweging. Intussen woon ik in Sint-Niklaas, ben ik zelf de trotse vader van drie kinderen en heb ik een vaste relatie met Ann.

 

 Borgerhout was zowel een traditioneel Vlaamsnationaal bolwerk als een plek waar de toestroom van vreemdelingen voor stijgende spanning zorgde. Op 16-jarige leeftijd ging ik dan ook als Vlaamsnationaal militant aan de slag: als lid van de VB-propagandaploegen onder leiding van Xavier Buisseret, en voor Voorpost actief in Linkebeek, Kraainem, Brussel, Voeren en vele andere plaatsen.

 Rond die leeftijd werd ik ook actief als leider in de Vlaams-nationalistische jeugdbeweging VNJ. Ik was schaarleider in Antwerpen, schreef teksten en liedjes, was hoofdredacteur van het nationale blad ‘Storm’ en stichtte in 1995 samen met een ploeg VNJ’ers de IJzerwake, waarvoor ik ook de eerste affiche ontwierp.

 

 

 Als student rechten werd ik rond 1990 actief in de Nationalistische Studentenvereniging (NSV). Politiek een turbulente periode, want het Vlaams Blok was volop in opmars naar de grote doorbraak van 24 november 1991. Extreem-linkse knokploegen probeerden VB- en NSV-activiteiten te verhinderen, maar ze kwamen van een kale reis thuis, en dat leverde me van mijn studentenvrienden een geuzennaam op: ‘Robklop’...

 

 

In 2000 werd ik verkozen in de Antwerpse gemeenteraad. Onder leiding van Filip Dewinter bracht ik enkele jaren later mee de VISA-crisis aan het licht, die uiteindelijk leidde tot de val van het volledige schepencollege: de grootste overwinning ooit voor een oppositiepartij in Antwerpen.

 

 

Rond die tijd publiceerde ik ook mijn eerste boek, ‘De VMO van Bob en Wim Maes’. Dat boek besteedt aandacht aan de rol en verdienste van de militantenorganisatie VMO voor de Vlaamse bevrijdingsstrijd. (Deze ‘eerste’ VMO werd later opgevolgd door een ‘nieuwe’ VMO van Bert Eriksson, waarin mijn vader niet meer actief was.)

 

 

 

In die tijd ging ik ook met senator Jurgen Ceder de juridische dienst van het Vlaams Blok leiden. We boekten een reeks opmerkelijke overwinningen: Zo werd bij de Raad van State de eerste regularisatiepoging van illegalen gekelderd; met een veroordeling van de Belgische staat werd het recht op vrije vergadering afgedwongen in o.a. het Congressenpaleis te Brussel; censuur van De Post op verkiezingsdrukwerk werd verboden. Als advocaat pleitte ik in het grote proces van het Centrum-Leman tegen het Vlaams Blok; het proces leidde tot de ontbinding van de partij, maar ook tot de grote overwinning van Vlaams Belang in 2004.

 

In 2004 werd ik dankzij mijn voorkeurstemmen verkozen in het Vlaams Parlement, maar in dat jaar sloeg ook het noodlot toe met het overlijden van mijn zus Ragna. Daarnaast raakte ik verwikkeld in een (v)echtscheiding, waarbij mijn ex-vrouw me aanviel met een verboden wapen ondanks een door de rechtbank opgelegd straatverbod. Ook al zou het gerecht me later volledig vrijpleiten vanwege wettige zelfverdediging, en ook al werd De Morgen door de rechtbank veroordeeld, een zelden geziene maandenlange linkse pershetze was een feit.

 

 

Die onrechtvaardige hetze beu besloot ik in 2006 uit het Vlaams Parlement te stappen en zo een nationaal mandaat vrijwillig terug te geven aan de partij. In die korte parlementaire loopbaan werd wel een opmerkelijk succes geboekt: de FDF-burgemeester van Linkebeek moest opstappen, nadat op basis van mijn vraag gebleken was dat de Vlamingenhater niet eens in de gemeente woonde, zoals de wet vereist…

 

Vanaf 2006 ging ik voor het Europees parlement werken. Ik werkte er met veel plezier voor Koen Dillen, Philip Claeys en Frank Vanhecke, en leerde zo ook Marie-Rose Morel beter kennen. Samen zetten we onze schouders onder de ‘Vlaams Belang-vakbondscel’. In de jaren die volgden legden we de wanpraktijken bij de drie traditionele bonden ACV, ABVV en ACLVB bloot. Dat leidde o.a. tot een wetswijziging, die de discriminatie van niet-gesyndiceerden door de Fondsen voor Bestaanszekerheid verbood.

 

In 2010 stelde ik samen met Marie-Rose mijn boek ‘Welkom in Vakbondistan’ voor (te verkrijgen via uitgeverij egmont.) Het was de laatste politieke activiteit van deze grote dame, die enkele maanden later zou overlijden aan kanker.

 

 

 

In 2006 was ik de campagneleider van het Vlaams Belang Sint-Niklaas, dat bij de lokale verkiezingen een nooit geziene overwinning boekte met 26,5% en 11 gemeenteraadszetels. Einde 2010 werd ik in het kader van de zuiveringen binnen Vlaams Belang tegen de vrienden van Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel lokaal volledig op een zijspoor geduwd.

 

 

In de loop van 2011 gaf ik mee het startsein voor de oprichting van een Vlaamsnationale vakbond, de Vlaamse Solidaire Vakbond, en stichtte ik mee de succesvolle alternatieve nieuwssite RechtsActueel. Want de Vlaamse vrijheidsstrijd gaat onverminderd door!

 

 

Bedankt voor uw interesse, en Vlaanderen vrij!

 

 

Rob Verreycken

 

 

PS Ik ben ook te vinden op Facebook en af en toe ook op Twitter, welkom!