Wat doet een mens als de griep in het land is en gaan werken er dus helaas even niet in zit? Wat oude foto-albums doorbladeren, het fijne materiaal inscannen en er wat toffe muziek bijzoeken. Tijd voor wat nostalgie dus; waar is de tijd van de korte broeken en het knetterende kampvuur? Voor mij was het een mooie tijd in het VNJ, vele anderen zullen wel hetzelfde gevoel hebben bij oude foto's van Scouting, KSA of Chiro... Jeugdbeweging, het blijft één van de mooiste Vlaamse tradities. Ik heb meteen ook maar de beelden online gezet van 'Operatie Madagascar', gemaakt door zoon Harald op het grote VNJ-feest vorig jaar. Geniet ervan!
Er zijn verschillende manieren mogelijk om als Vlaamsnationalist in de oppositie te zetelen. Je kan niets doen, je zitpenningen opstrijken en dan aan de togen van Vlaanderen luid gaan roepen dat alle anderen zakkenvullers zijn. Of je kan als Vlaamsnationalist je mandaat gebruiken om de traditionele partijen te dwingen rekening te houden met je opmerkingen, en te dwingen hun corrupte praktijken te veranderen. Zopas hebben Ann Spitaels en ik alweer twee mooie resultaten geboekt.
Tot nu toe keurde de OCMW-raad elke maand zonder kennis van zaken honderden (vaak allochtone) steunaanvragen goed, want het OCMW-bestuur van CD&V- SP.a weigerde de raadsleden op voorhand volledige informatie te geven zoals de wet vereist. Ik diende klacht in bij de gouverneur en kreeg gelijk. Daarom moet men dat nu veranderen: de wet moet nageleefd worden, en raadsleden zullen dus eindelijk correct geïnformeerd beslissingen gaan nemen. Intern wordt het bezorgen van dossiers aan raadsleden daarvoor momenteel helemaal herzien. Misbruiken en fraude zullen dus dankzij mijn klacht veel moeilijker worden.
Tot nu toe keurde de gemeenteraad ook elke maand zonder kennis van zaken voor honderdduizenden euro's aankopen en bestellingen goed, want het stadsbestuur van CD&V-SP.a weigerde de raadsleden op voorhand de ontwerpbesluiten te geven zoals de wet vereist. Ann Spitaels diende klacht in, en daardoor moet men dat nu veranderen: de wet moet nageleefd worden, en raadsleden zullen dus eindelijk vooraf de ontwerpbesluiten te zien krijgen. Gesjoemel en fraude zullen dus dankzij Ann's klacht moeilijker worden.
En zo wordt in Sint-Niklaas dankzij onze klachten de besluitvorming in gemeente- en OCMW-raad grondig verbeterd, in het belang van elke burger, ondanks 'cordon sanitaire'. Vlaamsnationalisten kunnen wel degelijk het verschil maken - als men met kennis van zaken werkt en durft bijten in plaats van enkel maar aan de kant te staan roepen.
Vind jij ook dat relevante Vlaamsnationale actie in gemeenteraad en OCMW-raad van Sint-Niklaas nodig zijn? Schrijf je mailadres dan in op webpagina www.verreycken.net, rechts bovenaan! We begroeten je ook graag als vriend op facebook; als je van Sint-Niklaas bent, zeg dat er dan even bij!
Een tijd geleden maakten ikzelf en gemeenteraadslid Ann Spitaels bekend dat Sint-Niklaas in de binnenstad kampt met een ernstig probleem van lood in het drinkwater. Het stadsbestuur noemde dat bij monde van SP.a-schepen Mike Nachtegael ‘onverantwoorde paniekzaaierij ‘ en ging zelfs ‘stappen’ tegen ons onderzoeken. Toch werd meteen daarna aangekondigd dat in versneld tempo 5600 aansluitingen zullen vervangen worden…
Intussen kwamen wij in het bezit van de meest recente testresultaten op drinkwater in Sint-Niklaas. In oktober 2011 werden 11 tests uitgevoerd. In maar liefst 5 van de 11 gevallen werd lood gevonden. Dat is 45%! Het loodgehalte was laag en onder de strenge norm van 10 microgram, maar dat er in zoveel gevallen alweer lood werd aangetroffen bewijst dat de problematiek in het centrum van Sint-Niklaas nog steeds aanwezig en verontrustend is.
Ook opmerkelijk is dat het lood werd aangetroffen in de Lodewijk De Meesterstraat en de Moerlandstraat, de buurt waar het OCMW gevestigd is. Dat werpt een nieuw licht op de vrij recente beslissing van het OCMW om drinkwater volledig te laten links liggen en over te schakelen op flessenwater en water van Sipwell-automaten. Terwijl het stadsbestuur dus beweert dat wij aan paniekzaaierij doen, weet een onderdeel van de stad – het OCMW – wel beter en wordt daar drinkwater gemeden…
Wij vragen het stadsbestuur nu eerlijk te communiceren over deze nieuwe verontrustende metingen, en vragen dat de burgers in het centrum grondig en correct gewaarschuwd worden. Wij vragen dat er net als in de stad Gent een website komt waar testresultaten openlijk vermeld worden: http://www.gent.be/eCache/THE/4/125.cmVjPTE3MTIyMg.html. Wij vragen ook dat net als in Gent gebouwen ouder dan 1960 systematisch getest en onderzocht worden.
In de gemeenteraad van Sint-Niklaas van vanavond nam Guido Vergult namens Frans Wymeersch in een duidelijk met SP.a-schepen Nachtegael afgesproken nummertje afstand van de tussenkomst van gemeenteraadslid Ann Spitaels. Dat is ook logisch: Wymeersch en Vergult zijn totaal onbekwaam om welk dossier dan ook te bestuderen, en zijn alleen in staat tot wat geroep zonder kennis. Wel nieuw is dat Wymeersch nu dus met SP.a afspraken maakt om Vlaamsnationalisten die echt met dossierkennis en cijfers oppositie willen voeren rond een thema dat de burger raakt, af te vallen.
Vlaamsnationaal gemeenteraadslid Ann Spitaels erkent bijgevolg vanaf heden het fractievoorzitterschap van Frans Wymeersch niet langer, en zetelt voortaan als onafhankelijk raadslid dat lid is van het nationale Vlaams Belang. De scheuring van de lokale afdeling van Vlaams Belang in Sint-Niklaas is hiermee, dankzij Vergult en Wymeersch, helaas een feit.
Dit bericht verscheen oorspronkelijk op 30 september op RechtsActueel.
Politiek racisme in Vlaanderen: het is in het leven van Vlaamsnationalisten een dagelijkse realiteit. Op school, op het werk, in de privésfeer: de linkse onverdraagzaamheid eist overal zijn tol. Een kras staaltje daarvan werd gisteren vertoond in Balen, waar een kind van 2 uit een kinderopvang werd gegooid omdat zijn papa een 'foute' Vlaamsnationale mening heeft!
De meeste ouders met jonge kindjes hebben geen andere keuze dan hun oogappeltjes te laten opvangen door een onthaalmoeder. Zo ook onze Rechts Actueel-medewerker en provincieraadslid voor Vlaams Belang Bert Deckers. Sinds het begin van dit nieuwe schooljaar ging zijn zoontje van 2 jaar naar een erkende onthaalmoeder in Hulsen-Balen. De sfeer was opperbest. Tot gisteren. De onthaalmoeder liet telefonisch weten dat het kindje niet meer welkom is omdat zijn "papa werkt voor het Vlaams Belang". Die informatie had men verkregen via de fiche die Bert weken geleden had moeten invullen.
Vandaag heeft het kindje met andere woorden geen opvang. Beide ouders staan uiteraard met de rug tegen de muur en minstens één van hen is nu verplicht om thuis te blijven. De centrale van de kinderopvang is niet gediend met deze gang van zaken en liet al verstaan de nodige maatregelen te nemen tegen deze weigering tot opvang. Wat deze maatregel zal zijn is nog niet geweten. 'Zulks een voorval had men namelijk nog nooit meegemaakt en men kondigde aan dat ze dit ook niet meer wilden meemaken', aldus een verbijsterde Bert.
Het toppunt van al is dat Bert Deckers de keuze had uit twee opvangmoeders. Een blanke en een Aziatische. Kwaliteit primeert voor Bert en hij koos samen met zijn vrouw voor de Aziatische opvangmoeder. Deze kwam kindvriendelijker over, professioneler en zo meer. Met andere woorden, Bert hield zich ver af van iedere vorm van vooroordelen op basis van afkomst... Maar de Aziatische opvangmoeder van haar kant blijkt nu een harde linkse politieke raciste. De échte onverdraagzaamheid in dit land zit nog steeds bij links.
Bert zal nu in eerste instantie het beruchte Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding contacteren met deze pure vorm van discriminatie. Naargelang hun antwoord zal er verder een klacht worden neergelegd tegen deze onthaalmoeder. 'Het kan niet dat iemand op basis van de politieke voorkeur van de papa kindjes weigert', zegt Bert strijdbaar. 'Deze dame dient dan ook haar erkenning als onthaalmoeder te verliezen, zoveel is duidelijk'.
De krant De Standaard moet vanwege de vele leugens in een artikel gericht tegen de betreurde Marie-Rose Morel vandaag een lang recht van antwoord van Frank Vanhecke en een korter recht van antwoord van Wim Verreycken afdrukken. Dat laatste leest als volgt:
‘In het artikel In de ban van de People’s Princess (DS 19 februari 2011) naar aanleiding van het overlijden van Marie-Rose Morel word ik vernoemd in deze passage: ‘Daarom sloeg dat interview uit januari 2007 in Het Laatste Nieuws in als een bom. Voor het eerst kwam er openlijke kritiek op de rol van de Antwerpse kopman die het tijdens de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen ogenschijnlijk niet al te best had gedaan. (...) Tijdens de eerstvolgende vergadering van het partijbestuur pleitte Wim Verreycken onomwonden ervoor om haar uit de partij te zetten.’
Deze informatie is onvolledig en daardoor onjuist. Het artikel waarnaar verwezen wordt leidde tot een heftige discussie in het partijbestuur, en nadat deze discussie naar mijn gevoel lang genoeg had geduurd, heb ik gesproken in deze zin: er zijn nu twee mogelijkheden, ofwel zetten we Marie-Rose uit de partij, ofwel beschouwen we dit als uitgepraat onder volwassenen en gaan we als kameraden weer buiten. Het was voor alle aanwezigen op dat ogenblik duidelijk dat ik de tweede optie verkoos. Ik betreur dat uw journalist mij hierover niet contacteerde.
Wim Verreycken’
Daarmee is deze kwakkel dus definitief rechtgezet: noch ikzelf noch mijn vader hebben ooit gepleit voor het uit de partij zetten van Marie-Rose Morel. Wij hebben haar gezien en zullen haar blijven eren als de vrouw die ze was: met gebreken maar ook enorme kwaliteiten, een gedreven Vlaamsnationaliste die een enorme aanwinst was.
Het moet mij van het hart dat het mij verwondert dat Bart Brinkman, hoegenaamd niet de slechtste journalist bij hoegenaamd niet de slechtste krant, dit soort fouten maakt. Hij zou zijn idee van de recente geschiedenis van het Vlaams Belang dringend eens moeten verifiëren bij wat onafhankelijker bronnen. Maar hij heeft een excuus: Brinckman schrijft dit enkel, omdat hij verkeerd geïnformeerd wordt door iemand die in dat partijbestuur zetelt. Ik moet dus met ergernis vaststellen dat men aan de ene kant terecht oproept om de zaken 'binnenskamers' te houden, maar dat intussen wel partijbestuursleden journalisten van verkeerde informatie voorzien om partijgenoten te treffen...
Oproep dus aan het partijbestuur: pas uw eigen visie in praktijk toe en hou interne zaken intern!
Ach, wat is het toch mooi, dat machtige Gentse Belfort. gebouwd door vlijtige Vlaamse handen in een ver verleden, symbool van kracht en vrijheidsdrang. Het hoeft hier niet altijd over politiek te gaan, dus laat ons eens even een foto van het knappe gebouw plaatsen en iets zeggen over de geschiedenis ervan.
Er doen over dat Belfort veel misvattingen de ronde. Eén van de misvattingen is dat het enkel aantrekkelijk zou zijn voor cultuurminnaars, voor 'softies', voor 'watjes'. Het tegendeel is waar: het heeft stevige fundamenten die ver teruggaan in de Vlaamse geschiedenis. Ook mensen die dus staan voor een rechtlijnige koers en trouw aan ons verleden worden er ten zeerste door bekoord. Want hun interesse is niet te herleiden tot één thema, dat van de vreemde bezoekers aan de stad; zij zijn ook geïnteresseerd in buitenlands beleid, economie, sociale thema's en natuurlijk de onafhankelijkheid van een gebied.
O ja, een interessant weetje: Het Belfort is Europees en Vlaams, niet Israëlisch.
Een andere misvatting is dat het gebouw zou gebouwd zijn vanwege 'frustratie', door Vlamingen die gefrustreerd waren omdat omliggende rijken groter en sterker waren. Ook dat is niet juist: het is steen voor steen opgebouwd door trotse Vlamingen die vrij wilden zijn. Als men te lang vernederingen moet slikken, wordt vrijheid een zéér aantrekkelijk iets, en dat heeft weinig met leeftijd te maken.
Betekent dit nu dat alle Vlamingen meteen stonden te juichen toen de eerste steen werd gelegd? Nee hoor. Zo'n gebouw optrekken vraagt veel tijd, is een moeizaam karwei. En lange vriendschapsbanden met de medewerkers van koningen en keizers maakten die stap er niet eenvoudiger op.
Zouden we vandaag nog in staat zijn om Belforten te bouwen? Dat valt af te wachten. De beslissing daarover zou in handen liggen eerst van een 'ad hoc'-commissie en vervolgens in handen van een uitgebreidere raad. Maar dat men zich niet vergist. Als die commissie en die raad zouden beslissen om de bouwvergunning af te leveren, dan zouden vele Vlamingen opnieuw aan het bouwen slaan, in de trouwe lijn aan de idealen van hun voorvaderen, daarvan ben ik overtuigd.
Voila, tot zover het niet-politieke intermezzo op deze blog!
In een hetzerig anti-VNJ-artikel van vandaag in De Standaard, dat je eerder in De Morgen zou verwachten, schrijft Bart Brinckman vandaag het volgende: "Het onvergetelijke beeld waarop VNJ'er en Blokker Wim Verreycken als een Führer het VNJ een raid liet uitvoeren op de IJzerbedevaart van 1996".
Mijn vader Wim Verreycken reageerde vandaag als volgt: '
Ik kan de steller van dit artikel verzekeren dat ik in 1996 tot mijn spijt al 53 jaar was, en dus op dat ogenblik niks meer te maken had met een jeugdbeweging, die trouwens helemaal geen raid uitvoerde, maar poogde met een muziekkapel over de middenberm op te stappen... Is het nu echt onmogelijk voor Brinckman om zelfs maar een begin van journalistieke deontologie te hanteren, en bijvoorbeeld eens éénmaal contact op te nemen met ondergetekende, alvorens te schelden? Misschien zou hij dan kunnen vernemen dat ik geen medestander was van Lionel Van den Berghe, die de IJzerbedevaart, van meer dan 20.000 deelnemers bij zijn aantreden, herleidde tot een feestje voor duizend genodigden. Tegelijk zou hij vernemen dat ik in 1996 geen enkel contact had met actievoerders, maar in het vak van de parlementsleden bleef. Was ik aan het telefoneren? Mag dat nog zonder toelating van Brinckman ja...
Wim Verreycken
Eresenator'
Ik voeg daar nog aan toe dat ik vermoed dat journalist Brinckman hier in de Mediargus-val is getrapt. 'Mediargus' is een database van krantenartikels waarin je kan zoeken op trefwoord; als je daarin dus 'VNJ' tikt, krijg je de hetzerige artikelen rond de Ijzerbedevaart van 1996, waar wat trek- en duwwerk tussen Vlaamsnationalisten en links-belgicistische huurlingen van Bert Anciaux werd opgeklopt tot de Derde Wereldoorlog. (Op de foto: de links-belgicisten zetten de Belgische politie in om Vlaamsnationalisten van de weide weg te houden.) Een journalist die snel wil werken brouwt daar dan een eigen brij van - en heeft dan geen zin meer om bronnen te checken of beschuldigingen voor te leggen aan de betrokkene, nochtans een absoluut journalistiek basisbeginsel...
Het is overigens opmerkelijk met welke hardnekkigheid journalisten het fabeltje van 1996 ('stoute VB'ers proberen machtsgreep te doen op Ijzerbedevaart') blijven herkauwen, terwijl intussen toch algemeen bekend is dat de echte machtsgreep werd uitgevoerd door Spiritisten onder leiding van Bert Anciaux, en dit tot groot ongenoegen van de hele Vlaamsnationale beweging, waaronder bv. een Peter De Roover, geen VB'er. Weet Brinckman dat niet of wil hij het niet weten?
Overigens is de intelligentste quote in het artikel die van de jonge VNJ-Verbondsleidster: 'Hoe lang is dat geleden? Waar komt u nu nog mee af?' Het nieuws van 15 jaar geleden, je leest het vandaag in De Standaard! Het zal het VNJ er allicht niet van weerhouden morgen een stevig feestje te bouwen - want het VNJ wordt 50 jaar, tot spijt van wie 't benijdt! Tot morgen in Puyenbroeck!
Het bericht was aangekondigd en dus verwacht. Maar toen het dan toch kwam stond de wereld stil. Want ze moest te jong gaan, te vroeg gaan, en de leegte die achterblijft is te groot…
Marie-Rose Morel wandelde mijn leven binnen in leren broek en hoge hakken toen we in 2004 allebei verkozen werden in het Vlaams parlement, op de grote sympathiegolf die Vlaanderen overspoelde na de schandalige veroordeling van het vroegere Vlaams Blok in Gent. Onze argwaan was wederzijds: als Vlaamsnationale militante hardliner uit Borgerhout had ik weinig op met Aardbeiprinsessen, en voor haar was ik het zwarte beest dat Humo en De Morgen verzonnen hadden in een mislukte wanhoopspoging om de VB-overwinning tegen te houden.
Het klikte binnen de paar weken. Marie-Rose bleek een indrukwekkende persoonlijkheid, die ook op fractievergaderingen haar standpunt consequent durfde verdedigen. Ze was een overtuigde Vlaamsnationaliste, die de vrijheid van de Vlamingen voorop stelde. Ze deed om 19 uur een praatje met een minister en om 20 uur even graag een praatje met militanten aan de toog. Ze was onvermoeibaar: geen afdeling of vereniging nodigde haar tevergeefs uit. En vooral: ze had ‘het’, dat ongrijpbare ‘charisma’ dat het verschil maakt tussen een goed politicus en een toppoliticus.
Ik herinner me hoe ze voor een zaal in Schoten in haar gedreven, heldere stijl uitlegde waarom de Vlaamsnationalisten gelijk hebben en dat ik staande achterin de zaal dacht: mensen, wat een talent. Ik herinner me ook levendig hoe we samen op Voorpost-betoging trokken: ik net zoals zowat 300 andere mannen met legerlaarzen en parkajas, zij op elegante laarsjes en in een fluo-oranje skivest. Marie-Rose imiteerde niemand, Marie-Rose was Marie-Rose.
Onze samenwerking zou nog steviger worden in de Vlaams Belang-vakbondscel. Samen met de hulp van vele medewerkers en parlementsleden (Ceder, D’Haeseleer, Vissers) boden we hulp aan uitgesloten Vlaamsnationalisten en legden we de wanpraktijken van de drie monopoliebonden bloot. Ik zocht dossiers juridisch en politiek uit, Marie-Rose koos de aangewezen politieke actie en legde de journalistieke contacten. Die combinatie werkte: Met vele persartikelen en zelfs het afdwingen van een wetswijziging – tegen de fraude in de door de bonden mee bestuurde Fondsen voor Bestaanszekerheid – behaalde de vakbondscel resultaten die in het VB zelden gezien zijn.
Maar geleidelijk aan leerde ik dat Marie-Rose het eigenlijk niet daarvoor deed. Ze deed het in de eerste plaats voor de mensen, voor ‘haar’ uitgeslotenen zoals zij hen noemde. En ze deed dat vanuit een fundamenteel rechtvaardigheidsgevoel: ‘haar’ uitgeslotenen waren onrechtvaardig behandeld door de vakbonden, en dus moest die onrechtvaardigheid ook bestreden worden.
Daar ligt ook de oorzaak van vele problemen binnen Vlaams Belang. Er werden haar ten onrechte allerlei motieven toegeschreven: ijdelheid, ambitie… In werkelijkheid was haar grootste drijfveer haar grote en edele rechtvaardigheidsgevoel, zo groot als de kathedraal waarin we zaterdag afscheid van haar nemen . Onrechtvaardigheid moest hier en nu bestreden worden: bij de vakbonden, maar ook in de eigen partij; in de politieke lijn, maar ook bij de financiële uitgaven of de lijstvorming. Is dat verkeerd? Ik denk het niet. Als rechtvaardigheid niet je streefdoel is in de politiek, wat is het dan wel?
Afscheid nemen van Marie-Rose is afscheid nemen van een unieke vrouw, die nog een heel leven voor zich had. Begrijpen kan een mens zoiets niet. Men kan alleen aanvaarden, en proberen dankbaar te zijn voor de tijd die men met haar heeft mogen doorbrengen. Vaarwel, Marie-Rose, en binnenkort zingen we op het Zangfeest ook voor jou weer het oude, maar ware lied: ‘als gij morgen valt, en ik blijf alleen, kameraad, ‘k blijf trouw, en ik vecht voor twee…’ Tot rechtvaardigheid voor Vlaanderen en de Vlamingen in jouw lijn bereikt zijn. Vaarwel, Marie-Rose, rust in vrede bij die anderen die ons dierbaar waren en je zijn voorgegaan.
Rob Verreycken, 10 februari 2010
Foto van ons 'Vakbondsontbijt' in het Vlaams parlement:
Met Marie-Rose en Voorpost op stap in Waterloo en Sint-Genesius-Rode:
